Boeken

Fragment uit `Zangeres van Zulver` (1989):

Waorum bewaakt dit laand zien harmonie zo streng?
Zeker, het is gastvrij veur een inschikkelijk lief, maor achter de bomen en briede daken ligt scharpe klauwen op de loer naor opstaandig vleis.
Een samenleving as dizze - op het oog een vriendelijke kollektief - is in wakelijkheid een mijnenveld in verend mos en zachte blaren. Het is een machtig vliegwiel op toeren dat haost ongemarkt elk onderscheidend geluud smoort in een langgerekte bromtoon.

(...)

Ik schenk mij een glas wien in. Merkwaardig optimistisch en mitien ok ongedurig vuul ik mij. Op taofel lig de kat verbaosd te kieken naor mien gedrentel deur de kamer.
"Kom op, rooie, mitlopen, solidair wezen."
He biest knipoogt enkel.
Zonet heb ik het doek in het atelier ezet.
De volgende keer mag ze het zien.
Ik bin er wies op. Of het mien beste doek is weet ik niet, maor het is het ienige doek dat onder mien haanden een wonderlijke glimp vervuld verlangen mitkreeg.
Hoe langer ik er naor kiek, hoe meer ik weet dat ik een haost onzichtbaar contour registreerde in de vormeloze gestalte van liefhebben.
Ik hoop dat ze het mooi viendt, maor ik mut er niet an denken dat ze het mitnemen zal naor die aandere wereld. De zangeres van zulver heurt hier.
Is dat wel zo? Waorum zul ik ze het doek niet anhissen, ze der mit veur de voeten lopen? Ik zul ze der mit kunnen tarten net zo lang tot ze toegeeft.
Stel dat ze niet toegeeft. Stel dat zij niet toegef.
Gien gezeur nou.
Ik zet de tillevisie an,

(...)

Verdomme, ik kan het toch ok aansumme zien.
Elk ofscheid feestelijk laoten kleuren deur het veuruutzicht van gauw weerkomen. Allennig incidenteel stao ik heur of an oldere rechten op heur andacht.
Mien lief verkrampt as die woorden heurzolf genaodeloos anvult mit? oldere rechten op heur lichaam.
God nog an toe, waorum is dit iniens zo verdomde moeilijk.
Die aander hef een vergunning. Die aander hef hum an de regels holden. Ik heb gien rechten.
Wat kunt mij de regels schelen. Sake hef geliek, al bedoelde hij het misschien aans. Liefde is egoístisch en meedogenloos. An een aander gun ik heur niet. Zeker niet an iene mit een gewoonterecht.
Zal ze dat duren opzeggen? Zal ze de koorden van het kollektief verbreken en op pad gaon mit niks aans as heur eigen verhaal?
Het kollektief? En wij dan? Is net juust de liefde niet het uuterste kollektief mit grommende drift tot ienwording?
Ik bin van oen en ie bint van mij.
Kan dat? Kunt mensen van menaar wezen? Niet allennig verbunden, maor verstrengelt tot gemienschoppelijk eigendom?
Een ienmaolige ankoop, een ieuwig bezit? Dat kan toch niet wezen.
Nee, de liefste, de grote liefde is de tegenpool, de weergaloze vijand.
Huver, hoop en begeerte. Nooit op heur gemak, maor op een eindeloze expeditie deur de laogen van het bestaon. Achter elk obstakel lokt de liefste, maor ze lat heur niet vangen.
De liefste is nooit te overwinnen, want as ze ofklopt is ze de liefste niet meer.